|
Recensies
Theater
en concert bezoeken
De schaduw gaat regelmatig
naar concerten en theater.
En wil graag zijn mening hierover met u delen.
21-03-2009 Flashback’94 speelde Musical Een Keurige
Familie
In het Evertshuis speelde Flashback ’94 op 20 en 21 maart de
musical
Een Keurige Familie, geschreven door Ruud van Ling. Deze muzikale
toneelvereniging brengt iets extra en dit gebeurde dan ook op het
toneel.
Prachtige decors waren gebouwd met tussen de bedrijven door een openlijk
en ook snel changement, de acteurs traden naar voren in goede toepasselijke
kleding en het koor en de band zetten in de schaduw van de acteurs
een
goede prestatie neer.
Het plot was interessanter dan de aanleiding voor het toneelspel;
het feest
ter ere van het slagen van de dochter des huizes. Vader Arie heeft
zich
opgewerkt tot textielmagnaat die vooral in het ondergoed zit. Teus
Boele
droeg als Arie, of liever Adriaan, het eerste bedrijf met zijn boosheid
over
het eten en de overdreven verwachtingen van het contact met belangrijke
genodigden. Op de ontmoeting met de zogenaamde van adel zijnde vriendin
van zijn zoon Robert verheugde hij zich bovenmatig. Contact met adellijke
mensen! Robert werd erg studentikoos gespeeld door Arjan Kemp.
Heel leuk was dat Arie oefende in het hebben van goede manieren en
uitspraak
bij het ontvangen van de belangrijke gasten door de mensen op de eerste
rij
persoonlijk de hand te schudden.
Langzamerhand werd rol van butler Frits, goed tekstvast gespeeld
door
William Heij, steeds belangrijker. Hij was de stopverf tussen verschillende
locaties en gebeurtenissen.
Hoe moet de zoon vertellen dat zijn vriendin helemaal niet van adel
is?
Enkele liedjes werden voortvarend gezongen door een van de acteurs,
die dan erg goed werden ondersteund door het koor en de band.
In het tweede bedrijf zit het publiek naar het interieur van Salon
Reldeldel
te kijken, waarin enkele bekende Bodegraafse vrouwelijke actrices
prachtige
karakters neerzetten van dames van plezier. Lia Veelenturf als animeermeisje
Leny steelt de show door haar mimiek en Mottige Lena (Sandra van het
Schip)
steelt na haar opkomst als visverkoopster de show met een van de beste
liedjes
in deze musical. Opvallend is het goede stille spel tijdens de liedjes,zoals
kaarten,
want er zijn dan vaak heel wat acteurs op het toneel aanwezig. Af
en toe was
niet alles goed te verstaan,omdat het spel zich wat te ver achterop
het podium afspeelde.
Door het geroddel en gepest onderling komt het publiek er achter
dat vader Arie
zijn vrouw Laura op dezelfde manier heeft ontmoet als nu zijn zoon,
namelijk
in een huis van plezier. Ze is de fameuze Lulu, die het goed bij de
mannen deed
en spoorloos verdwenen was. De zoon is ondertussen ter plekke neergeslagen,
maar door de zoektocht van de butler komt men in huize Reldeldel op
een idee.
Alle aanwezigen vormen de familie van aanstaande schoondochter Kitty
en zullen
aanzitten aan het diner ter ere van de geslaagde dochter Elly, door
Kim Kamerling
heel goed neergezet als een naïef meisje.
Vader Arie moet andere kledij aan en moeder bepaalt allerlei dure
wijnen; per gerecht
een andere soort. Die leuke tekst vormt, gezien de reacties in de
zaal, de opmaat
voor komend spektakel.
Tijdens het diner in het derde bedrijf is Arie al snel dronken door
de verschillende
wijnen die geserveerd worden door het attente dienstmeisje (Saskia
van der Werff)
en lust het adellijke volk het rare voedsel als schildpadsoep niet.
niet. Men herkent
elkaar dan van vroeger, vooral door de toespraak van Arie dat hij
vrijwel de hele
markt van het ondergoed in handen heeft. En dat is belangrijk voor
het personeel
van Salon Reldeldel. De kokkin (passend gespeeld door Annemiek v/d
Bleek)
blijkt de echte moeder van Kitty. Vader ontsteekt in razernij dat
het geheim van
hem en zijn vrouw nu bekend is en stuurt iedereen het huis uit. De
nepadel pikt
her en der wat mee. De butler zit er doorheen wegens alle tijdnood,
een ontslagen
kokkin en die rare gasten. Hij is ook beneveld geraakt.
In het vierde bedrijf zijn we weer terug in Reldeldel en vallen de
twee heren in het
gezelschap op. Uitbater Tony, typerend neergezet door Gerrit v/d Kooy
en
souteneur Linke Gerrit, vol humor gespeeld door Peter de Vos, gooien
er af en
toe rake opmerkingen tussendoor die voor lachsalvo’s zorgden.
Het gekrakeel van
de lichte dames onderling zorgt eveneens voor enkele vrolijke noten.
Men besluit
om van de zaak een nette eettent te maken. Dochter en vader komen
enigszins
aangeslagen door brand in hun keuken uithuilen in de Reldeldel en
daar lost de liefde
de problemen op. Kitty mag met zoonlief een koppel vormen. De dochter
is verliefd
op een brandweerman en Arie en Lulu maken het weer goed. Wordt het
weer
Een Keurige Familie. Dan doet de butler nog een verlegen huwelijksaanzoek
aan
de kokkin, die in dienst komt van het eetcafé. Eind goed, al
goed.
Zijn we weer aangeland bij het muzikale deel van deze opvoering.
In dit laatste
bedrijf zitten de liedjes dicht op elkaar. Eentje verhaalt over ‘die
mannen’. Er zitten
voor- en nadelen aan, net als aan iedereen dus. Het zingen is een
soort bijkomen
van de heftige gebeurtenissen in bedrijf drie.
Het slot is een samenzang met als belangrijkste zin; “Ga je
mee naar de Reldeldel?”
Dan het applaus, de complimenten en de bloemen.
Bodegraven mag trots zijn op een gezelschap dat dit aandurft.
16-10-2007 Chip Taylor & Carrie Rodrigues
Americana Treasures Tour 2007
Stadstheater Zoetermeer
Peer en Piet waren er voor de 3e keer bij, een concert
van
de beroemde singersongwriter Chip Taylor die samen met
zijn ontdekking Carrie Rodrigues optrad in Zoetermeer.
Een oude ervaren muzikant met een jonge talentvolle vrouw.
Het komt meer voor, denkt u maar aan Ritchie Blackmore
met Candice Night in Blackmore’s Night en Robert Plant van
Led Zeppelin met de Americana zangeres Alison Krauss,
maar het is een prachtige combinatie.
Het eerste half uur was voor Carrie en haar 2 begeleiders,
Hans Holzen en Kyle Kegerreis op staande bas. Hans Holzen
is een zeer precies gitarist en daar kun je van genieten.
Ze speelden nummers van haar debuut 7 Angels on a bicycle
en een prachtig instrumentaal countrynummer. Ze is van huis uit
violiste en daar kan ze wat van. Maar ook haar stem is mooi.
Dat kwam goed tot uiting in het tweede deel van het optreden,
waarin zij en Chip verschillende duetten van de eerste 2 cd’s
met
Chip Taylor ten beste gaven. Vooral Big River van Johnny Cash
was imponerend, ook door het goede gitaarspel Van Hans en
Chip samen.
Een toegift was er eigenlijk niet. Chip leek wat vermoeid en gaf
zelf een soort toegift zonder dat er nog geapplaudisseerd was.
Zo passeerden nog wat hits de revue die hij eigenlijk voor anderen
had geschreven langs.Maar eerst speelden ze een goede uitvoering
van de eerste hit van Chuck Berry, Maybelline.
Heerlijk ritmisch was dat.
Angel Of The Morning kwam er gevoelig uit en met Wild
Thing
eindigde dit concert. Het was een lange uitvoering, waarin de oude
meester vertelde dat door een refrein van dit nummer te zingen
je meer gezond wordt dan een serie pillen. Dus de hele zaal mocht
meezingen en een keer heel hard om de stress er uit te gooien.
Een leuk slot van een fijn concert, maar we hebben het spetterender
meegemaakt.
Na afloop was het leuk om even met de artiesten te praten
en een
live-cd te laten signeren.
Deze keer hebben we geen interview gedaan
Met een poster en wat foto’s gingen we na anderhalf uur weer op
huis aan.
 
zondag 1 juli 2007 G E N E
S I S
Amsterdam Arena
Amsterdam Zuid-Oost. Mooi weer, lang wachten, junkfood
eten,
maar heel gezellig en ontspannen wachten. Af en toe een bekende
zien die hetzelfde spektakel gaat bekijken en…op naar het veld.
We stonden ongeveer in het midden op zo’n 80 meter van de
poppetjes op het prachtig vormgegeven verhoogde podium met
een paar ovale schermen ernaast waarop je alle bewegingen en
grimassen van de artiesten zou kunnen aanschouwen. Het stadion
stroomde kleurig vol.
Het originele trio, Phil Collins, Mike Rutherford en Tony
Banks was
voor deze toernee aangevuld met meesterdrummer Chester Thompson
en gitarist Daryl Stuermer.
De toer heet Turn It On Again naar een van de nummers.
Sommige flarden van de songs zullen wel weken door mijn hoofd
blijven zweven. Nu over naar het concert: Collins zong op zijn
bekende manier, was goed bij stem en waar mogelijk werd het
publiek betrokken met meezingen en klappen. Hij steelt de show,
maar dat kan niet anders. Als je dat maar goed doet en dat deed hij.
Het werd zo een echte stadionact. De muziek was pico bello en
goed hard , hoewel het altijd wat galmt in de te grote Arena.
De lichtshow was van grote klasse.
Er werden in het begin een paar oude stukken gespeeld uit de
seventies met mooie solo’s van gitaar en keyboards. Zoals Domino,
Home By The Sea met zo’n indrukwekkende gitaarsolo, In The Cage
(het hoogtepunt volgens vele fans), Firth Of Fifth, Throwing It All
Away
en later nog Carpet Crawlers.
Daarna kwam de hitcarroussel op gang met Land Of Confusion,
No Son Of Mine, Follow Me, Follow You, Mama, Invisible Touch enz.
Of je wilt of niet, je gaat meeswingen en soms meezingen. Er waren
er die hele teksten meededen.
Phil gaf met Chester nog wel wat drumsolo’s weg op allerlei percussie-
instrumenten en dat was een aardige afwisseling. De toegift was het
grappige I Can’t Dance met een compleet scherm achter het podium
vol met houterig bewegende figuurtjes.
Met mooie nieuwe Genesis T-shirts aan konden we weer op huis aan.
Het was een topconcert.
NIET UIT HET RAAM
Natuurlijke selectie juni 2007
De hele redactie heeft dit cabaretspektakel op 2 verschillende
locaties,
Gouda en Zoetermeer, meegemaakt. Want zo kun je het wel stellen.
Je wordt bijna 2 uur meegenomen in een denkreis door de wereld.
Het decor is een open ruimte aan zee met silhouetten van hijskranen
of hoge Deltawerkachtige dijklichamen. Het begint met het verhaal
van de Ark van Noach en dan is het duidelijk. Politiek gezien moet
iedereen vrezen voor een plots einde als gewaardeerde wereldburger.
Als iets de leiders niet bevalt, kun je vrij snel in een reservaat,
gevangenis of isolement raken.
Door de mimiek en de grote oren is het lachen en denken tegelijk.
Viggo Waas speelt zoveel dieren achter elkaar en maakt zoveel grimassen
dat je het niet meer bij kan benen. Tussen de duiven die als eerste
‘op moeten rotten’ en de giraffen en olifanten komt Bokito
als actualiteitje
ook nog even langs.
Een scène later steelt hij weer de show als onbenullige reiziger
die zich
alles moet laten welgevallen en tot op het bot door de douane wordt
uitgekleed, omdat de pieper op de luchthaven maar blijft gaan.
Ondertussen voelen degenen die wel doorgelaten zijn, zich heel wat,
want zij hebben een selectie doorstaan. Of je daar dan blij mee moet
zijn,
is natuurlijk de hamvraag.
Als oude mannetjes op een bankje debiteren ze tussendoor af en toe
allerlei waarheden en onwaarheden over het broeikaseffect .Dat is lachen,
want het kan net zo goed weer hard gaan vriezen volgens andere
theorieën. Deze kletspraatjes zijn natuurlijk een metafoor voor
wat ons
te wachten kan staan of in andere gevallen te wachten staat.
Peter Heerschop in zijn rol van naïeve sul , is vaak hilarisch
en
Eddy B.Wahr, die de schlemiel in ons allen symboliseert en door een
soort extreem rechtse partij gerecruteerd wordt voor het reservaat,
het te lage land, zorgt voor de soms verrassende muzikale noten zoals
die keer dat hij zijn lichaam als human beatbox gebruikt en hij verrast
ook in zijn rol van afgestompte echtgenote. Joep van Deudekom zet
iedere keer een nieuw probleem in de schijnwerpers en is prachtig in
het achterdochtig zijn. Een dialoog met Peter over synoniemen was
imponerend.
De onvermijdelijke overstromingsgolf die via een rij groene
lampen
een plots einde markeert, komt na wat rake overpeinzingen van wat je
nu eigenlijk in een leven gedaan hebt. Zoals hoeveel keer je een orgasme
hebt gehad en of dat ongeveer gelijk in aantal is met je verzameling
lucifersdoosjes van 4000 stuks of zo?! En of dat dat zinnig is om te
noemen in je laatste minuten?
Een voorstelling die overdondert door de rake grappen, maar tegelijkertijd
hard is.
Chapeau.
05-06-2007 The Who
Ahoy Rotterdam
In een volle Ahoy trad de aloude rockformatie The Who
op
op 5-6-7. Ja, de tijd vliegt, maar hij stond even stil en ik voelde
me voor enkele nummers weer 20 jaar..Je zou denken, The Who,
leven die nog? Nou, de helft eigenlijk niet meer, maar wat een
band stond er deze avond. Natuurlijk Pete Townsend, de gitarist
en vooral liedjesmaker, die in de eerste song Substitute al met
zijn armen over de gitaar heenmaaide, zijn handelsmerk. Dan de
zeer goed bij stem zijnde Roger Daltrey, die goochelde met de
microfoon en excelleerde in de ballads. Op drums al 10 jaar de
zoon van Ringo Starr, Zakk Starkey, die de beruchte Keith Moon
al die tijd al zeer goed vervangt. Dan een verrassing; op ritmegitaar
speelde Pete’s broer, Simon Townsend en op keyboards zat de in
popkringen zeer beroemde Rabbit Bundrick. De zeer vermaarde
Pino Palladino vervangt sinds 2005 de overleden bassist John
Entwistle. En…hij is gewoon beter.
Bekende oude hits als Behind Blue Eyes, Who Are You?,
See Me
Feel Me passeerden de revue met een perfect geluid en passende
bewegende beelden op een breed scherm. Het publiek was zo ent-
housiast dat het soms lang bleef applaudisseren. Hele goede stukken
waren 2 songs van de 2e popopera van deze wereldband, Quadrophenia.
Bij bepaalde songs moest je wel meezingen of schreeuwen. Zoals bij You
Better You Bet en natuurlijk My Generation. Dit was voor mij het hoogte-
punt van de avond, want op het scherm zag je groepen mensen van
allerlei volken en werelddelen dansen en het naar hun zin hebben.
Het nummer had een heel mooi lang en langzaam middenstuk,zodat
het lang genieten was. Een ander hoogtepunt was de laatste single op
vinyl ooit van de band Good Looking Boy. Een ode aan Elvis Presley
en een grapje vooraf van Roger Daltrey, omdat hij als 11-jarige door
Elvis te zien ook zanger wilde worden, maar hij was daar zeker niet
knap genoeg voor.
De band gaf nog 2 toegiften en ik vond Won’t Get
Fooled Again en Pinball
Wizard ook erg goed. Het was soms ontroerend goed. Mensen waren
geëmotioneerd, vooral ook omdat net als bij The Kinks er ook wat
politiek of
zo je wilt engagement in sommige songs zit, kortom, een goede boodschap.
Pete en Roger bleven met zijn tweeën op het podium en speelden
in de 2e
toegift het akoestische nummer van hun laatste cd, Tea And Theater.
Een memorabel concert van een zeer muzikale groep musici. Ze bleven
zelf
lang buigen en klappen voor het heel gedreven Nederlands publiek. Dus
op het
podium ook emotie en dat maakt het extra warm om aan terug te denken.
03-06-2007 Toppers
Arena Amsterdam
Geheel onverwacht een kaartje gekregen voor de Toppers.
Dus afgelopen zondag naar de Arena getogen om het volksfeest
nr. 1 eens met eigen ogen te aanschouwen.
Op het moment dat wij binnenkwamen, 3 kwartier te laat dankzij
verkeers/parkeer- problemen rond de Arena, was net de eerste
gastartiest, Engelbert Humperdinck, bezig met de laatste akkoorden
van zijn optreden.
De sfeer zat er op dat moment al goed in.
Boven het podium wat in het midden was gepositioneerd waren
grote beeldschermen geplaatst. Bij elk nummer was daarop de tekst
van de nummers te zien die gezongen werden, zodat je mee kon brullen.
Er werden veel gouwe ouwe uit de kast gehaald zoals: nummers van
Lionel Richie, John Denver, Prince en Andre Hazes.
De tweede speciale gast was Lee Towers. Tijdens zijn Never Walk Alone
werd er door het publiek enthousiast meegezongen. Iedereen had bij
binnenkomst een lichtje gekregen. Deze werden goed gebruikt zodat
tijdens het optreden van Lee de gehele tribune eruit zag als een sterrenhemel.
Op het moment dat Gerard zijn nieuwste hit “Maak me gek”
ten gehore
bracht, ging de gehele Arena uit zijn ‘schuif”dak.
Al met al een geslaagde avond, het enige minpuntje wat er te noemen
is,
is dat de heren Toppers op enkele momenten niet helemaal synchroon
liepen zodat sommige nummers nogal rommelig overkwamen.
Gezien eerdere ervaringen in de Arena was ik nogal sceptisch over het
geluid in dit megastadion, maar eerlijk is eerlijk, de Toppers waren
goed
te verstaan.
31-05-2007 Van Muiswinkel
en van Vleuten.
De Goudse Schouwburg.
Prediker en Hooglied
 De
voorstelling speelt zich af in het park waar Erik van Muiswinkel
en Diederik van Vleuten elkaar ontmoeten.
Diederik zit op de bank te relaxen met zijn zoon Spijker in de
wandelwagen,
Erik neemt de achterstallige post door. Daar zit een brief bij uit Australië
of de heren daar een optreden willen doen voor de geëmigreerde
Nederlanders.
Het optreden moet gaan over het Nederland van nu en er moet natuurlijk
wel veel gelachen worden.
Er ontstaat discussie over het wel of niet gaan naar Australië
en tijdens
allerlei ‘probeersels’ voor een eventuele voorstelling wordt
het Nederland
van nu behoorlijk op de hak genomen. Hoe leg je een Nederlander in
Australië uit hoe het Nederland van na de moord op van Gogh uitziet?
Als van Muiswinkel in detail vertelt hoe de moord zich heeft voltrokken
weet hij de hele zaal stil te krijgen en de rillingen lopen over je
rug.
Al met al een fantastische voorstelling, zeker de moeite waard.
26-05-2007 Toneelvoorstelling 
STEEL MAGNOLIA’S
De Goudse Schouwburg Na de overbekende film met o.a. Julia Roberts en Dolly
Parton is nu in
Nederland het toneelstuk Steel Magnolias te aanschouwen.
In het plaatsje Asperen speelt het hele stuk zich af in
de kapsalon van
Trudy (Karin Bloemen).
Zij heeft haar vaste klantjes, o.a. burgemeestersvrouw (Diana Dobbelman).
Ook is Shelby (Caro Lenssen) regelmatig in de kapsalon te vinden.
Shelby is een diabetespatiënt met een overbezorgde moeder (Renée
Soutendijk),
het leuke is dat in het echt dat de dames ook echt moeder in dochter
zijn.
Het stuk volgt het verhaal van Shelby vanaf haar trouwen tot aan haar
begrafenis.
Men weet dat een goed verhaal een lange aanloop nodig
heeft.
Dat was bij dit verhaal zeker het geval, terwijl het ook nog eens
met ongelooflijk veel subtiele nuances aan elkaar zit.
Is een aanloopje aan het begin van een scène eenmaal gemaakt,
dan is het geheel een lust voor het oog en het oor.
Dit stuk vroeg gewoon om een ijzersterke line-up. In deze
Nederlandse
versie is die er dan ook, zoals u al op de persfoto en aan de namen
kon zien.
De goede regie zorgde voor niets te weinig maar ook zeker niet teveel
aan
effecten of wat je dan fout kan doen of overdrijven. Die regie is wat
dit stuk
namelijk zo fantastisch maakt.
Nee, het is geen ‘lach of ik schiet show’,
wat sommige mensen misschien
dachten aan te treffen met Karin Bloemen in de Cast. Subtiele zaken
uit het
dagelijkse leven werden vertaald en fenomenaal gespeeld in een paar
uurtjes
theater. Een knap stukje werk van een ieder die hier aan heeft meegewerkt.
Tot slot nog een tip aan de makers, hoe eigenwijs dit
ook lijkt. Als hoofdrol-
speelster Caro Lensen één keer had verteld dat de single
‘I love You’ van Ilse
DeLange, die met dit liedje aan dit toneelstuk heeft bijgedragen, haar
lievelings-
nummer was, dan was het einde helemaal een grote huilbui geweest. Een
gemiste
kans. Maar het stormachtig applaus bewees dat dit een grootse avond
was waarin
een ijzersterk gezelschap een prachtversie van de film neerzette op
het toneel.
05-04-2007 Ilse Delange zorgt
voor muzikaal spektakel.
Mysterieus opdoemend uit een grote rookwolk, terwijl
er luiden muzikale noten uit de luidsprekers spetteren.
Zo was de entree van Ilse DeLange die gelijk een heleboel
spektakel veronderstelde. Het zou ook zomaar een begin
van een Madonna concert kunnen zijn als je niet wist voor
wie je eigenlijk een kaartje had gekocht. Misschien komt
dit ook wel omdat Madonna en Ilse dezelfde producer
hebben .( Patrick Leonard).
De wat zwaarmoedige en soms dromerige nummers van
haar nieuwe cd lijken op een wat andere DeLange te vragen,
meer het wat Diva achtige. Het spontane meisje met de
gitaar over de schouder heeft dan ook op de nieuwe cd
plaats gemaakt voor een wat diva-achtige persoonlijkheid
zonder gitaar met een stem van geweldig.
Wel werd de indruk gewekt dat zij soms wel erg
zwaar op haar stem hing en wel tegen het schor worden aan.
Wel glaszuiver en muzikaal.
De vertrouwde country muziek is nu definitief verlaten
en een wat meer blues en rock sound is ervoor in de plaats gekomen.
Dit is een vooruitgang, en er zullen natuurlijk altijd mensen
blijven die daar anders over denken. Ze kan ook heel goed haar oude
repertoire zingen. Haar stem heeft daar ook niets aan kwaliteit ingeboet.
Haar oudere nummers vertolkte ze dan ook nog steeds groots met het vertrouwde
country hikje.
Waarmee DeLange ook aantoonde hoe sterk haar eerste cd eigenlijk was.
Flying blind, I’ll be yours, I’m not so tough klinken nog
altijd even fris en helder.
Natuurlijk maakt het nieuwsgierig welke kant mevrouw
DeLange opgaat. Bij een nieuwe nummer Stone dat zij in
Engeland heeft geschreven belooft het lekker deinend op
een stevige riff te worden.
Het word spannend
30 maart 2007 Vrouw Holland
-Starspray
Theater Castellum Alphen aan den Rijn
Met hun programma Starspray bleven de 4 getalenteerde
dames van dit kwartet uit Groningen rond relaties zingen
en spelen. Geïnspireerd en origineel. Vrouw Holland bestaat 
uit Gabrielle Glasbeek, Marieke klooster, Karin noeken en
José Zwerink. Er zat meer een vaste draad in het programma
dan hun vorige In Corset. Dat kun je ook eenzijdig vinden.
Maar wat een talenten lopen daar voor je in de schijnwerpers.
De kleine kittige met haar zware stem. De grote met de perfecte
grimas uit duizenden en de 2 andere intelligente blonde dames.
Waar blijft de doorbraak? Ze verdienen nog meer publiek
in mijn ogen.
Maar ja, dan heb je een hit nodig. Of meer presentaties op tv.
Op hun website staan vooral zeer enthousiaste reacties.
Maar dat is natuurlijk positief.
Het podium leek simpel. Een verhoging met 2 trappetjes.
Maar
na de pauze stond het rechtop met een kijkgleuf in het midden.
Het visuele aspect is af en toe zeer sterk. Bij de presentatie van
de langste vrouw ter wereld of bij het nadoen van Julio Iglesias en
Nana Mouskouri bewees het zijn diensten. De act van de met elkaar
communicerende borsten blijft lang hangen. Een toeschouwer
omschreef deze hilarische sketch als volgt; “ Ik heb waarschijnlijk
nu zelfs te veel van Vrouw Holland gezien.”
Maar voor de pauze legt Vrouw Holland het fundament voor
de
aandacht van het publiek. In trefzekere sketches en liedjes over
verloren liefde, vreemdgaan en cursussen om het liefdesspel te
verbeteren gaan lach en traan heel erg samen.
Ene Robbert en Marieke kwamen af en toe terug in het verhaal
en dat werkte goed als overloop naar een volgende act, want er
moest ook nog heel wat verkleed worden en dat vond ik ouder-
wets knus.Dan geeft het soms rumoerige publiek zich snel gewonnen.
Het gebruik van de skippyballen bij deze show is echt een vondst.
Velen in de zaal wisten niet wat te verwachten. Ik hoorde: “Ze
zijn
veel beter dan ik vooraf dacht.” Dat is dan een van de vele complimenten.
En met zo’n begenadigde pianist als Reinout Douma worden de liedjes
echte kleinkunst die mij deden denken aan Jasperina de Jong in haar
hoogtijdagen.
Dus; sla Vrouw Holland niet meer over. Bezoek ze en geniet.
23 maart 2007
Dubbelcabaret Evertshuis
Otten & Baartman
Voor de pauze is de beurt aan de Twentse Nathalie
Baartman. 
Dat ze Twents is wil ze weten ook. Haar tongval in combinatie
met de ouderwetse jurk geeft een regionaal effect zoals ze zelf zegt.
Haar programma heet ‘Stam ‘. Ze wil tot
de vredelievende stam
horen en onderzoekt waarom mensen zo moeilijk doen of de
wereld zo slecht maken. Ze laat dit zien door toeschouwers
op het podium uit te nodigen om haar gezelschap te houden
en een volksdansje met haar te doen.
Ze blijft bedeesd en in de loop van de avond haalt ze
delen van
haar jurk weg, en dat gaat soms op een hilarische manier.
Zo leek ze dik, maar er zat geen kussen onder de jurk maar een
veelheid aan meestal door de vrouw gebruikte huishoudelijke
voorwerpen en die komen af en toe te voorschijn. Ze begon aan
een liedje dat ze afsloot in soort wereldmuziekgejodel, waardoor
ook dit weer iets vervreemdend overkwam en ze beslist een unieke
stijl heeft. Af en toe was het wat langdradig zoals het rijden met het
s
peelgoedpaard. En ze danste op een leuke manier.
Na de pauze de machoman Jochen Otten,
die een meer diepgaand
programma liet zien, hoewel de start iets anders deed vermoeden.
De titel is wat lang: ‘Verover alle vrouwen of een werelddeel
naar keuze’.
Het hele verhaal dat hij op de bühne toverde beschreef het verhaal
van de man die heen en weer geslingerd tussen stoere veroveringen
toch ook hunkerde naar 1 vriendin met ook graag een kind erbij.
Er stond een bed waar hij vrijwel naakt op plaatsnam, wat nogal
wat gilletjes in het publiek veroorzaakte. Dat was logisch, want
hij mag trots zijn op zo’n lijf. Vooral de scène dat hij
voorlas aan
zijn zoontje vlak na een ruzie of scheiding was zowel schrijnend
als humoristisch. Soms was de overgang van zacht mijmeren naar
hard boos zijn wat overdreven. 
Dit dubbelcabaret is een mooie manier om aanstormend talent
een kans te geven en bij het publiek bekend te geraken. Zo heeft
jaren geleden in het Evertshuis ene Jochem Mejyer ook een deel
voor de pauze mogen vullen. Dat kan ik me nog goed herinneren.
Compliment ook voor Rianne Hoogeveen, die deze talenten
geboekt heeft.
16 (en 17 maart 2007) Flashback
’94
Revue EXPO- CRUISE
In een uitverkocht Everthuis verschenen de acteurs van
Flashback ’94 in een slim opgezet decor van panelen en
foto-voorstellingen. Ondersteund door een goed ingespeelde
band.
De 24 scenes vormden samen het verhaal. Hierin werd niet
alleen geacteerd maar ook gezongen, gemusiceerd en gedanst.
In totaal verschenen rond de 50 mensen op het podium,
die natuurlijk nog ondersteund werden door andere leden
van deze toneelgroep.
Nu naar het verhaal en de acteerprestaties. Een familie,
toepasselijk Brandaris genoemd, neemt het er van en heeft een cruise
geboekt waardoor ze vooral hun buren, de familie Slekke, ven kunnen
ontvluchten die als tamelijk asociaal te boek staan.
In het begin worden de onenigheden tussen beide families flink neergezet.
Er is ruzie over de schutting, en de vuilnis- en schuttingtaal vliegt
over en weer, waardoor duidelijk wordt hoe de families zich tot elkaar
gedragen.
De aandacht werd goed vastgehouden door de variatie tussen
de acteerprestaties en het koor dat vertaalde liedjes of hits zong,
die een leuke Nederlandse vertaling hadden meegekregen.
De familie Slekke wint toevalligerwijs een cruise en bevindt
zich
dan op hetzelfde schip. Bij de eerste onverwachte ontmoeting op
het cruiseschip tussen deze gezinnen wordt de ontstemdheid
goed gespeeld. Annemieke Regtvoort als Sanne Slekke zat goed
in haar rol als slonzige en dialectpratende aso-moeder. Een van
haar tegenspelers van het meer beschaafde gezin was Marjolijn
Bos, die als deftige weduwe de kakmoeder speelde. De tegenstel-
ling werkte perfect gezien de lachsalvo’s in de zaal.
Een compliment verdient verder Teus Boelen als Joris Slekke,
de man van… hij speelde heel goed en naturel de rol van de
liever-lui-dan-moe werkeloze. Iets later blijken de 2 moeders
vroeger klasgenoten te zijn geweest en vertelt Sanne aan dek
over haar relatieproblemen en als vrouwen ergens samen over
kunnen kletsen dan is dit wel een van de favoriete items.
Zo ontstaat een toenadering tussen beide families.
Enkele leuke bijrollen die het vermelden waard zijn ,
zijn
die van Madame Charlotte, gespeeld door Petra Schonewille
en die van opoe Slekke, neergezet door Karin de Vos.
Ook Mooie Karel, gespeeld door Frans van den Dikkenberg,
verdient een compliment. Hij sprak plat Utrechts (of Bunniks)
en dat paste goed bij zijn functie als baas van een callgirl-
organisatie. Dit was een zijlijnverhaaltje in deze revue.
Doordat de liefde natuurlijk opbloeit op zo’n romantische
reis,
ontstaan er 2 nieuwe stelletjes. Een huwelijk voltrekt zich
al op de boot, zodat zo een eind goed – al goed sfeertje ontstaat.
Het vermelden waard is dat de slotscène een verpletterende
indruk maakte door het prachtige dansen van de meiden
(van Heres) , versterkt door de goede de muzikanten en koor.
Het decor had de toeschouwers in de zaal verrast door de
leuke vondsten met de draaipanelen. Het perfecte licht en
geluid maakten dit slot compleet. Zo werd deze voorstelling
een groot succes en is de inspanning die vooraf geleverd is
door vele medewerkers een compliment waard.
foto's van de website www.flashback94.nl
5 Maart 2007
JanJaap van der Wal
BSUR
Stadstheater Zoetermeer
Eerst de titel; BSUR. Wat moet je daarmee? Daar zit meer
achter en dat klopt. Het is een inkorting van absurd, dus
met weglating van de eerste en laatste letter. En dat is
niet absurd.
Dan is er over nagedacht.
JanJaap begon in een hol discosfeertje met felle verlichting
en rap en schreeuwde na wat er naar hem werd geroepen
op straat. Hij benadrukte het holle in onze samenleving,
zoals dat roepen naar beroemdheden die dat zich
allemaal moeten laten welgevallen. Hij had het even over
soaps als “Jouw vrouw, mijn vrouw”, waarin mensen
meedoen die zeuren terwijl ze vrijwillig meedoen en dan
ook nog op tv. Dat riep hij dan quasiverbaasd uit.
Verder was de hoofdmoot van de voorstelling het gekleurde
verslag van zijn ervaringen in ontwikkelingslanden als
Burkina Faso, met het vliegtuig aankomen in het donker
in Ouagadougou, spannend.
Daar zijn hele arme,mooie; vooral een meisje, en lelijke
mensen net als hier,alleen veel armer , maar soms ook
met meer blijheid dan in het op 5 na rijkste
land ter wereld.
Alles wordt doorspekt met soms wel harde grappen over
geweld, beroemdheden die wat voor een goed doel
doen en sex, maar de lach golft door de zaal ,want
JanJaap is trefzeker.
Het onderwijs en de onderzoekers in deze sector werden
op de pijnbank gelegd. De cirkel was rond toen JanJaap
in de slotakte zelf naar de disco ging en de willekeur
voor toegang overleefde tot zijn eigen verbazing en
dat mensen zich dit laten welgevallen!?
Het was een praatshow die vooral tot nadenken stemt,
hoewel het soms onbedaarlijk lachen was. Hij liet af
en toe de stilte even hangen in de zaal om te
benadrukken; onthoud dit, mensen.
Een 8 volgens de toeschouwers op internet, want in
Zoetermeer kunnen de bezoekers hun mening kwijt
en sommigen deden dat pijlsnel.
Schaduw Achter De Muur
27-10-2006
Claudia de Breij
Dag lieve mensen
Ja wij als schaduw medewerkers vonden het weer tijd
om ons in het cabaret wereldje te storten.
Wij besloten om ons cabarethart op te halen bij Claudia de Breij
die een voorstelling gaf in de Meervaart in Amsterdam.
Wij hebben genoten, een voorstelling die vlijmscherpe
teksten bevatte die de andere kant van het denken benadrukte.
Het maakte je weer eens bewust in wat voor een maatschappij
wij geraakt zijn. En dit allemaal met een enorme lach.
Hiervoor moeten wij onze pet diep afnemen, als je mensen aan het
denken kunt zetten en tegelijkertijd mensen kunt laten lachen
dan heb je kwaliteit.
Deze kwaliteiten werden begeleid door een zeer sterke
band die de toon van de voorstelling fascinerend aanvoelden.
Nergens te hard en nergens teveel. Nee deze mannen verstonden
de kunst om stukken weg te laten die je als publiek zelf weer
invulden vanwege de herhaling.
Kortom een wereldvoorstelling en wij durven te zeggen
dat Claudia de Breij geen rijzende ster meer is maar gewoon een klasbak.
Ons advies:
Ga er naar toe en geniet van de show
“dag lieve mensen”
Deze gaat nog een jaar langer door dan gepland.
Veel plezier.
(foto website claudia de breij) |
